Na een paar weken extreem hard werken, waren wij het met elkaar eens dat we weer een vakantie hadden verdiend. En trip naar Namibië stond al een tijdje op onze verlanglijst. Al snel was het overduidelijk dat nog 12 andere, gezellige mensen graag wilden touren in het 2e minste bevolkte land ter wereld. Wel was er één probleem: we zijn studenten zonder centen. Vooral hier vliegt het geld je zak uit en gaat er niks terug je zak in door die leuke vrijwillige stages. We moesten dus ervoor zorgen dat het een lowbudget vakantie werd, maar toch al het moois zouden zien.

We kozen dus niet voor reizen per vliegtuig en slapen in lodges, maar voor een Landrover Defender, Toyota Landcruiser en een Toyota Hilux. Op elke auto zaten 2 tenten en alle camping gear wat je maar kan bedenken om mee te overleven, was aanwezig in deze straatmonsters. Voor een matige 180 euro per persoon heb je dus je vervoer en onderdak! Voetjes op het gas en gaan waar je heen wil.

Vrijdag 7 uur in de ochtend stipt bij huize Oliver. Iedereen opgewonden voor de reis die kon gaan beginnen. Voor vrijdag was ons doel de grens over van Zuid-Afrika, Namibië in en dan ergens een slaapplek zoeken. De reis verliep in eerste instantie soepel, van motregen reden we naar het mooie weer. Totdat we ontdekte dat de Toyota Landcruiser niet vooruit te branden was en onwijs benzine zoop. Met deze car dus meteen naar de garage en toen zat er een één of andere technische fout bij de wielen. Dit geintje duurde zo'n 2 tot 3 uur. We hebben toen besloten om met 2 auto's alvast door te gaan om ook aan het einde van de dag een slaapplek te kunnen zoeken, de derde auto zou dan later komen. First mission: incompleted. Een nieuwe stempel van Namibië in ons paspoort, moest nog even wachten. Ongeveer 1,5 voor rijden voor de grens zijn we afgeweken van de hoofdweg en over zandpaden en rotsen een slaapplek gaan zoeken. Onze eerste nacht was al in de natuur, in the middle of no where bij een berg, waar wilde paarden leefden. Zo makkelijk als het ging waren de tentjes uit geklapt, kampvuurtje stond aan, muziekje erbij en genieten maar! De derde auto was inmiddels gerepareerd en aangekomen en de eerste avond dachten wij qua slaapplek niet te kunnen overtreffen. De nacht was ontzettend koud (5 graden), dus was het jammer dat we geen warme douche konden nemen de dag erna. Maar No Worries, stinkend die grens over!

De grens van Namibië was totaal niet te vergelijken met Mozambique! Deze grens zag er mooi uit, geen drukte, geen rare figuren en we hoefden geen geld te betalen voor een visum. Eerste loketje een stempel in ons paspoort: Verlaat Zuid-Afrika, stukje door rijden, tweede loketje: een stempel: Entree Namibië! In nog geen half uur waren we legaal in Namibië, was iedereen naar de wc gesprint en hadden 2 jongens nog een frisse douche mee kunnen pikken. Nu was ons doel om the Fish River Canyon te halen. Na een onwijs mooie route vanuitgebreidevlaktes en bergen en natuur die alweer totaal verschillend was dan die van Zuid-Afrika, wilden wij onderweg naar Fish River Canyon eerst even langs natuurlijke baden van heet water. Deze weg leidde ons naar een luxe terrein aan appartementen, spa, zwembad, douches en 'natuurlijke warm water baden'. Wij hadden gehoopt hier lekker in te kunnen liggen en lekker schoon weken. maar nee dit was een klein watertje van 1 bij 1 met een hek erom heen, waar alleen naar gekeken kon worden. Aangezien wij dit terrein toch al gratis betreden hadden, zijn we maar gewoon gaan zwemmen en een douche pakken en hebben we onze trip voortgezet naar Fish River Canyon. Van dit gebied hebben ze een Nationaal Park van gemaakt, je nummerbord werd opgeschreven en er moest entree betaald worden. Wij vroegen nog bij de poort of er gekampeerd mocht worden, en dat mocht. Er was namelijk een campingterrein in het park. Maar hier wilden wij onze tentjes niet uitklappen dus zijn wij naar het mooiste uitzicht van Fish River Canyon gereden en hebben wij daar onze tent uit geklapt, gebraaid, weer muziekje aangezet etc. En genieten maar. Werkelijk waar dit was the sickest place ever, om te kamperen. 5 Meter verwijderd van een afgrond van weet ik veel hoeveel meter diep. We durven te wedden en onze hadden in het vuur te steken dat nog nooooooooooit iemand daar gekampeerd heeft. Gelukkig stonden de auto's stevig op de handrem en werden we 's ochtends weer netjes wakker op dezelfde plek. Ik was al wakker geschrokken toen ik in de ochtend een auto hoorde, maar toen ik mijn hoofd uit de tent stak zag ik dat dit fanatieke vakantiegangers waren die foto's maakte van het uitzichtpunt waar wij stonden. Toen eenmaal alles een beetje opgeruimd was en ingeklapt, alleen nog bezig waren met het koken van een eitje. Kwam er een man van het nationaal park om ons te vertellen dat we, als we klaar waren, naar het kantoor moesten komen voor een serieus gesprek en een boete. Eenmaal bij het kantoor kregen we een boete van 120 euro (delen door 14 man). Geloof me: dit geld was het méééééééér dan waard! Waarschijnlijk was die camping duurde geweest.

Voor zondag stond er weer een nieuw doel op de planning: De Sossus Vallei. Men beweert dat ook dit één van de mooiste plekken is in Namibië. Dus daar gingen we weer, onderweg naar de eindeloze zandduinen. De route was weer mooi met over stekende impala's, gemsbokken links en rechts, jakhalzen, struisvogels en zebra's. Op de onverharde wegen, genoten wij van de natuur. Totdat er een bocht aan kwam die scherper was dan wij dachten, de stofwolken blokkeerde namelijk een beetje ons zicht door de auto voor ons en de tenten op het dak zorgde ervoor dat de vol beladen auto van links naar rechts begon te wankelen. En op het moment dat de linker wielen naast de weg kwamen kantelde de auto op zijn linker zijde en schoof de auto nog een paar meter door. Voor Mark, Yannic, Jelmer, Jurjen en ik was dit een ontzettende enge ervaring, maar viel er een enorm grote last van onze schouders toen we zagen dat iedereen oké was en de auto uit klom. We mogen van geluk spreken, want al links en rechts lagen er voorruiten van andere auto ongelukken langs de weg en ik denk dat het dicht bij zijnde ziekenhuis 3 of meer uur rijden was geweest. En er was geen bereik om te bellen daar. Helemaal in shock werden we opgevangen door onze vrienden die in de auto achter ons zaten. En zij dachten meteen helder na en hebben de auto met de Toyota Landcruiser weer rechtop weten te krijgen. De tenten die met frame en al los waren geraakt van de auto er weer terug op en wonder boven wonder reed de auto nog met wat kleine manke mentjes. En konden wij onze roadtrip weer voorzichtiger voortzetten. Door de vertraging zouden wij het Sossus Vallei niet meer halen dus zijn we op de dicht bij zijnde camping gaan staan. Dit is geen camping zoals wij gewent zijn, dit was weer in de natuur, met niets om je heen, geen receptie, alleen een boer die daar woonde, wél heerlijke douches en wc's zonder dak. Onwijs genoten van een douche terwijl je kijkt naar de sterren.

Fris en Fruitig reden wij op maandag met een rustig tempo dan eindelijk naar de deserts. Na een paar uur rijden in onbewoonde, prachtige natuur, kwamen we aan bij de Sossus Vallei. Ook dit was weer een nationaal park, maar dit keer namen we het risico niet daar te slapen. Wel zijn we erin gereden, een zandduin opgewandeld, fotoshoots gehouden en onwijs genoten van de eindeloze zandduinen en de rust. Inmiddels was het alweer donker aan t worden, toen we bezig waren het park te verlaten, dus zijn we op die camping gaansettelendie eraan vast zat. Tijdens het braaien en het slapen liepen de jakhalzen om ons heen, die onwijs nieuwsgierig en schichtig zijn aangelegd, dus hoefden we daar niet bang voor te zijn. Weer onwijs genoten van de dag, dat we ook op maandag besloten hadden om er een dagje bij te plakken. We hadden desnoods de perfecte smoes: vertraging door een ongeluk! Geluk bij ongeluk, zeggen we dan.

Voor dinsdag waren de plannen dat we even weer vroeg zouden vertekken en richting Lüderitz zouden rijden. Dit was een plaatsje aan het strand, alweer wat meer in de richting naar Zuid Afrika. Onderweg zouden we een beetje om rijden om ook nog langs Kopmansdorp te rijden. Dit is een verlaten dorp die sinds 1956 verwoestijnd was en vanaf toen geen mensen meer woonden. Dit zou 2 uurtjes rijden zijn, Lüderitz 20 km verder, dus rond half 1 in de middag bakken op het strand. Helaas, helaas was deze planning iets te optimistisch en kwamen we na 7 uur rijden pas aan bij het verlaten dorp, ook wel: Ghosttown. Jammer genoeg was hier ook weer eentoeristischetrekpleister van gemaakt en moest je eigenlijk entree betalen en was het open van 9:00 tot 13:00. Daar sta je dan 2 uur te laat. Maar zo ondeugend als we zijn, zijn we onder de hekken door gegaan het dorp in. Het had echt een beetje eengriezeligesfeer, om tussen en in die verlaten oude huizen te lopen, waar het verf nog semi op de muur zat en zand tot halverwege de muur lag op de onderste verdieping, deuren waren ineens de helft van de grootte. Gelukkig en helaas moesten we daar snel weg, anders zouden we de winkels niet halen in Lüderitz. Er moest namelijk nog wat te drinken, chips en ontbijt aangeschaft worden voor de avond en de enorme terugreis de dag erna. Avondeten deden we dit keer in een heel goedkoop restaurant met een Duitse sfeer (Namibië was namelijk vroeger van Duitsland). Dan hadden we tenminste geen vieze borden en veel troep. Ook weer de laatste nacht was een geweldige slaap spot. Namelijk dit keer aan de zee. Het geluid van de golven liet ons kalm in slaap vallen, want we hadden een lang terug reis achter de rug.

Woensdag 15 uur in de auto gezeten terug naar huis and here we are! Ook weer de terug reis was een geweldig mooie route en terug de grens over verliep weer soepel. De reis was dan wel vermoeiend maar het was alles meer dan waard. Mark en ik zijn er samen mee eens dat dit de meest speciale, mooie, spannende trip ever is geweest tot nu toe. De groep was super! Onwijs gelachen en iedereen genoot van alles even veel. Maar het gaafste vond ik persoonlijk om te zien hoe iedereen elkaar hielp met het opbouwen en afbouwen van de tenten elke dag, maar vooral tijdens het auto ongeluk. Ook iedere stop die we maakte, dat we eindelijk in een 'dorpje' terecht kwamen, ging de ene tanken, ander boodschappen doen, ander water bij vullen, voor het geval dat voorlopig niet meer kon. En het mooie is: we zijn elkaar nog niet eens zat. Want gister avond (donderdag avond) zaten we weer te avondeten met zijn alle bij huize Oliver. En vanavond staat er weer een feestje op de planning in de discotheek Assembly.

Na de lange reis, geslapen als een roos en niet meer wakker geworden tot de wekker ging. Want ja... stage is weer begonnen. Maaaaaaaaaaarrrrrr tegelijk zijn we ook weer een tikkeltje zenuwachtig, want World Cup 2010 South Africa begint over 7 dagen! Het begint echt te leven hier in Kaapstad. We hebben er zin an!!!!

Namibian Kisses and ciao ciao!
Floor & Mark

En ohja, ook goed nieuws voor jullie: over 6 weken zijn we er weer. Wij vinden het dan wat minder, maar we doen ons best.