Het komt bij ons toch niet vaak voor, maar ja ja: Woensdag avond 31 maart zijn we vroeg naar bed gegaan, omdat we donderdag ochtend 5 uur ons bed uit moesten om het vliegtuig te halen naar Johannesburg. En zo simpel als dat we denken, zorgen wij dat we 6 uur aankomen op het vliegveld, terwijl de vlucht 10 voor half 7 gaat. Bij het inchecken werden de mensen achter de balie dus behoorlijk chagrijnig, doordat wij zo laat waren en konden zij niet garanderen dat onze bagage dezelfde vlucht mee zou gaan. Wij moesten rennen naar de gate en tijdens het rennen werd voor het eerst onze namen omgeroepen dat we de vlucht vertraagde. Op dat zelfde moment kwamen we aan bij de gate en konden we nog instappen. Echt kiele kiele!! Maar na 2 uur veilig in de lucht te hebben gevlogen, kwamen we aan in Johannesburg. En het enige waar wij ons zorgen over maakten was onze bagage. We lachten ons kapot toen we zagen dat onze koffers het eerste over de loopband kwamen. Tsjaaa wat er als laatste ingaat, komt er als eerste uit.

Daar op de airport naar Carrent Frifty gegaan om onze Nissan op te halen. Vervolgens door Johannesburg gereden. De planning voor de eerste dag (dus donderdag) stond nog niet helemaal vast, maar al gauw wisten we dat we niet langer in Johannesburg wilden blijven. Door het slechte weer, zag heel de stad er grauw en vies uit en was er niets moois aan. We reden dus maar meteen door naar Mozambique! Dit stond namelijk op onze eventuele 'To-Do-List'. Tijdens onze gezellige roadtrip met Roel en Yannic erbij, verheugden we ons extreem op dit land. Waar we ons even op verkeken hadden, is dat hier geen open grenzen zijn zoals Europa dat heeft. Half 5 begon operatie Visum! Deze operatie begon met een kneiter lange rij aan auto's. Eenmaal aangekomen bij de officiële grens, moesten we daar de auto parkeren en uitstappen om naar een loket te lopen. Daar moesten we eerst een stempel krijgen in ons paspoort en op de papieren van de huur auto. Deze stempel zei: Zuid-Afrika verlaten. Uiteraard was dit pas het begin. Daarna moesten we namelijk doorrijden naar het volgende loket. Daar stond een man in een geel hestje ons op te wachten, die zijn hulp aan bood. Wij super blij met zijn hulp, want zonder hem hadden we het niet geweten. Bij dit loket moesten we namelijk in de rij staan om een visum te kopen voor Mozambique, na wat papierwerk hebben ingevuld en ingeleverd hebben we dik een uur staan wachten tot we onze paspoorten weer terug kregen. In dat uur ook gewacht op toestemming om met de auto Mozambique te betreden. Na al dit gezeik, mochten we dan eindelijk na 3 uur weer de auto in, om eindelijk Mozambique te betreden. Maar natuurlijk: Zo makkelijk was dat niet. Onze vriendelijke vriend in het gele hestje wat ons hielp, sloeg om naar de wat minder vriendelijke vriend en nam niet genoegen met onze tip van 40 rand. Deze knakker vertelde ons dat hij met zijn corrupte chef in uniform een afspraak had van 100 rand. En toen wij vroegen om met die chef in uniform te praten, werden we tegengehouden door onze vriend in geel hestje. Wij hadden compleet genoeg van alle chaos op de grens, dus gaven we hem 100 rand + die 40 die hij al had. En zijn eindelijk vertrokken. Dit was een typische T.I.A* Situatie. Deze 3 uur van chaos, file, geld, rijen bij het loketje, chagrijnige en stinkende mensen en een lugubere sfeer heeft ons dan weer wel een hele gave visum in ons paspoort opgeleverd: República De Moçambique, Movimento de Entrada e de Saída.

Eenmaal in Mozambique was er nog steeds geen zekerheid. Het was namelijk inmiddels donker, geen idee waar we waren en heen moesten, geen straatverlichting, midden in de soort van krotten wijken, benzine was bij het rode streepje, geen idee wanneer de eerst volgende tank zou komen én last but not least: we hadden nog geen slaapplek. Rond een uurtje of 10 hadden we eindelijk het centrum van Maputo (hoofdstad van Mozambique) bereikt en een slaapplek gevonden. Hele leuke lodge met een Marrokaanse stijl, zwembadje erbij en lekker ontbijt. Nadat de jongens een duik hadden genomen in het zwembad en het verdiend hadden een biertje te drinken, zijn we een restaurantje op gaan zoeken. Omdat we onze ogen haast niet meer konden open houden, zijn we om 12 uur maar gaan slapen. En dat deden we!! Als een roosje!!

De volgende vroege ochtend na een lekker ontbijt weer de auto in gestapt. Omdat we nog niet precies wisten waar we waren en waar we moesten zijn in Mozambique voor de hotspots. Zijn we maar gewoon gaan rijden, het weer was toch niet mooi dus even naar het strand zat er niet in. Dit was tot nu toe één van de meest indrukwekkende ritjes. We reden door wijken die we alleen nog maar op Discovery hadden gezien. Ik probeer voor jullie het juiste beeld te beschrijven, onverharde wegen, spelende kinderen op straat op blote voeten en armoedige kleding, moeders hun kindjes wassen in een teil onder een boom met geiten los lopend erom heen. En ga zo maar door. Dit zijn gebieden die hulp nodig hebben voor medicijnen en educatie voor de kinderen. Wij alle 4 waren er stil van. Nog nooit eerder zoveel besef gehad van wat wij wél hebben en hoe gelukkig wij moeten zijn! Dat wij van geluk mogen spreken in wat voor omgeving wij terecht zijn gekomen.

Na deze indrukwekkende tocht zijn we onze trip voort gaan zetten richting Phalaborwa. Daar stonden 4 bedden ons op te wachten en wat cocktails aan de bar in de lodge: Sefapana. Dit lag 1 km van de ingang van het Krugerpark vandaan. Maar uiteraard was het niet mogelijk om Mozambique anders te verlaten dan te betreden. Dus moesten we ons weer uitschrijven uit Mozambique en opnieuw inschrijven in Zuid-Afrika. Dit leverde weer wat stempels op, maar gelukkig kostte het dit keer geen geld, want een visum voor Zuid-Afrika hadden we al. Dit verliep allemaal heel soepel en duurde het slechts 50 minuten. Joepie de Poepie! De weg naar Phalaborwa reed, godzijdank, lekker door. Eindelijk aangekomen bij Sefapana, wisten we allemaal dat we toe waren aan een cocktail. Jammer genoeg was deze barman zo traag als een schildpad, maar de cocktails maakte het goed. Sowieso vermaakten wij ons prima, door de Afrikaanse sfeer en het moment van rust. Toch weer vroeg ons nestje in, want het Krugerpark laat per ingang maar 500 auto's naar binnen. Zeker nu hetPasenwas, raadde dereceptionisteons aan om al 5 uur voor het park te staan. Dus dat deden we!

Half 5 dat gebler van die wekker (niet ons favoriete geluidje), 5 uur bij de receptie om ons ontbijtpakketje op te halen, 10 over 5 in de rij voor het Krugerpark. Wij waren de 4e auto. Kwart voor 5 opstaan had dus ookgekund!!! Eenmaal in het park begon onze buik een beetje te kriebelen, want de jacht begon. Er is 1 verharde weg, die vertakkingen heeft van onverharde wegen. Sommige mag je niet op (alleen voor afgehuurde safari-tours) en de andere wegen waren voor iedereen. Wij uiteraard zoveel mogelijk off-road. Scheuren met die huur auto door plassen, modder en over heuvels. Ja ja, dat vonden de mannen leuk hoor. Ik uiteindelijk stiekem ook wel. Maar goed even over de dieren, ik kan bij ieder dier zeggen hoe geweldig het was, maar hier komt even een lijstje van wat we gezien hebben. Daar gaan we:

• Olifanten
• Giraffe
• Zebra's
• Nijlpaarden
• Krokodillen
• Leeuwen
• Cheeta's
• Gnoes
• Luipaarden
• Impala's
• Buffels
• Aasgieren
• Struisvogels
• Hyena's
• Schildpadden
• Bavianen
• Slangen
• Stokstaartjes
• Kudu's
• Wrattenzwijnen
• Struisvogels (alles wat we gegeten hebben dus)
• En nog veel meer hert- en vogelachtige en insecten enzo