Incredible Namibia!

Na een paar weken extreem hard werken, waren wij het met elkaar eens dat we weer een vakantie hadden verdiend. En trip naar Namibië stond al een tijdje op onze verlanglijst. Al snel was het overduidelijk dat nog 12 andere, gezellige mensen graag wilden touren in het 2e minste bevolkte land ter wereld. Wel was er één probleem: we zijn studenten zonder centen. Vooral hier vliegt het geld je zak uit en gaat er niks terug je zak in door die leuke vrijwillige stages. We moesten dus ervoor zorgen dat het een lowbudget vakantie werd, maar toch al het moois zouden zien.

We kozen dus niet voor reizen per vliegtuig en slapen in lodges, maar voor een Landrover Defender, Toyota Landcruiser en een Toyota Hilux. Op elke auto zaten 2 tenten en alle camping gear wat je maar kan bedenken om mee te overleven, was aanwezig in deze straatmonsters. Voor een matige 180 euro per persoon heb je dus je vervoer en onderdak! Voetjes op het gas en gaan waar je heen wil.

Vrijdag 7 uur in de ochtend stipt bij huize Oliver. Iedereen opgewonden voor de reis die kon gaan beginnen. Voor vrijdag was ons doel de grens over van Zuid-Afrika, Namibië in en dan ergens een slaapplek zoeken. De reis verliep in eerste instantie soepel, van motregen reden we naar het mooie weer. Totdat we ontdekte dat de Toyota Landcruiser niet vooruit te branden was en onwijs benzine zoop. Met deze car dus meteen naar de garage en toen zat er een één of andere technische fout bij de wielen. Dit geintje duurde zo'n 2 tot 3 uur. We hebben toen besloten om met 2 auto's alvast door te gaan om ook aan het einde van de dag een slaapplek te kunnen zoeken, de derde auto zou dan later komen. First mission: incompleted. Een nieuwe stempel van Namibië in ons paspoort, moest nog even wachten. Ongeveer 1,5 voor rijden voor de grens zijn we afgeweken van de hoofdweg en over zandpaden en rotsen een slaapplek gaan zoeken. Onze eerste nacht was al in de natuur, in the middle of no where bij een berg, waar wilde paarden leefden. Zo makkelijk als het ging waren de tentjes uit geklapt, kampvuurtje stond aan, muziekje erbij en genieten maar! De derde auto was inmiddels gerepareerd en aangekomen en de eerste avond dachten wij qua slaapplek niet te kunnen overtreffen. De nacht was ontzettend koud (5 graden), dus was het jammer dat we geen warme douche konden nemen de dag erna. Maar No Worries, stinkend die grens over!

De grens van Namibië was totaal niet te vergelijken met Mozambique! Deze grens zag er mooi uit, geen drukte, geen rare figuren en we hoefden geen geld te betalen voor een visum. Eerste loketje een stempel in ons paspoort: Verlaat Zuid-Afrika, stukje door rijden, tweede loketje: een stempel: Entree Namibië! In nog geen half uur waren we legaal in Namibië, was iedereen naar de wc gesprint en hadden 2 jongens nog een frisse douche mee kunnen pikken. Nu was ons doel om the Fish River Canyon te halen. Na een onwijs mooie route vanuitgebreidevlaktes en bergen en natuur die alweer totaal verschillend was dan die van Zuid-Afrika, wilden wij onderweg naar Fish River Canyon eerst even langs natuurlijke baden van heet water. Deze weg leidde ons naar een luxe terrein aan appartementen, spa, zwembad, douches en 'natuurlijke warm water baden'. Wij hadden gehoopt hier lekker in te kunnen liggen en lekker schoon weken. maar nee dit was een klein watertje van 1 bij 1 met een hek erom heen, waar alleen naar gekeken kon worden. Aangezien wij dit terrein toch al gratis betreden hadden, zijn we maar gewoon gaan zwemmen en een douche pakken en hebben we onze trip voortgezet naar Fish River Canyon. Van dit gebied hebben ze een Nationaal Park van gemaakt, je nummerbord werd opgeschreven en er moest entree betaald worden. Wij vroegen nog bij de poort of er gekampeerd mocht worden, en dat mocht. Er was namelijk een campingterrein in het park. Maar hier wilden wij onze tentjes niet uitklappen dus zijn wij naar het mooiste uitzicht van Fish River Canyon gereden en hebben wij daar onze tent uit geklapt, gebraaid, weer muziekje aangezet etc. En genieten maar. Werkelijk waar dit was the sickest place ever, om te kamperen. 5 Meter verwijderd van een afgrond van weet ik veel hoeveel meter diep. We durven te wedden en onze hadden in het vuur te steken dat nog nooooooooooit iemand daar gekampeerd heeft. Gelukkig stonden de auto's stevig op de handrem en werden we 's ochtends weer netjes wakker op dezelfde plek. Ik was al wakker geschrokken toen ik in de ochtend een auto hoorde, maar toen ik mijn hoofd uit de tent stak zag ik dat dit fanatieke vakantiegangers waren die foto's maakte van het uitzichtpunt waar wij stonden. Toen eenmaal alles een beetje opgeruimd was en ingeklapt, alleen nog bezig waren met het koken van een eitje. Kwam er een man van het nationaal park om ons te vertellen dat we, als we klaar waren, naar het kantoor moesten komen voor een serieus gesprek en een boete. Eenmaal bij het kantoor kregen we een boete van 120 euro (delen door 14 man). Geloof me: dit geld was het méééééééér dan waard! Waarschijnlijk was die camping duurde geweest.

Voor zondag stond er weer een nieuw doel op de planning: De Sossus Vallei. Men beweert dat ook dit één van de mooiste plekken is in Namibië. Dus daar gingen we weer, onderweg naar de eindeloze zandduinen. De route was weer mooi met over stekende impala's, gemsbokken links en rechts, jakhalzen, struisvogels en zebra's. Op de onverharde wegen, genoten wij van de natuur. Totdat er een bocht aan kwam die scherper was dan wij dachten, de stofwolken blokkeerde namelijk een beetje ons zicht door de auto voor ons en de tenten op het dak zorgde ervoor dat de vol beladen auto van links naar rechts begon te wankelen. En op het moment dat de linker wielen naast de weg kwamen kantelde de auto op zijn linker zijde en schoof de auto nog een paar meter door. Voor Mark, Yannic, Jelmer, Jurjen en ik was dit een ontzettende enge ervaring, maar viel er een enorm grote last van onze schouders toen we zagen dat iedereen oké was en de auto uit klom. We mogen van geluk spreken, want al links en rechts lagen er voorruiten van andere auto ongelukken langs de weg en ik denk dat het dicht bij zijnde ziekenhuis 3 of meer uur rijden was geweest. En er was geen bereik om te bellen daar. Helemaal in shock werden we opgevangen door onze vrienden die in de auto achter ons zaten. En zij dachten meteen helder na en hebben de auto met de Toyota Landcruiser weer rechtop weten te krijgen. De tenten die met frame en al los waren geraakt van de auto er weer terug op en wonder boven wonder reed de auto nog met wat kleine manke mentjes. En konden wij onze roadtrip weer voorzichtiger voortzetten. Door de vertraging zouden wij het Sossus Vallei niet meer halen dus zijn we op de dicht bij zijnde camping gaan staan. Dit is geen camping zoals wij gewent zijn, dit was weer in de natuur, met niets om je heen, geen receptie, alleen een boer die daar woonde, wél heerlijke douches en wc's zonder dak. Onwijs genoten van een douche terwijl je kijkt naar de sterren.

Fris en Fruitig reden wij op maandag met een rustig tempo dan eindelijk naar de deserts. Na een paar uur rijden in onbewoonde, prachtige natuur, kwamen we aan bij de Sossus Vallei. Ook dit was weer een nationaal park, maar dit keer namen we het risico niet daar te slapen. Wel zijn we erin gereden, een zandduin opgewandeld, fotoshoots gehouden en onwijs genoten van de eindeloze zandduinen en de rust. Inmiddels was het alweer donker aan t worden, toen we bezig waren het park te verlaten, dus zijn we op die camping gaansettelendie eraan vast zat. Tijdens het braaien en het slapen liepen de jakhalzen om ons heen, die onwijs nieuwsgierig en schichtig zijn aangelegd, dus hoefden we daar niet bang voor te zijn. Weer onwijs genoten van de dag, dat we ook op maandag besloten hadden om er een dagje bij te plakken. We hadden desnoods de perfecte smoes: vertraging door een ongeluk! Geluk bij ongeluk, zeggen we dan.

Voor dinsdag waren de plannen dat we even weer vroeg zouden vertekken en richting Lüderitz zouden rijden. Dit was een plaatsje aan het strand, alweer wat meer in de richting naar Zuid Afrika. Onderweg zouden we een beetje om rijden om ook nog langs Kopmansdorp te rijden. Dit is een verlaten dorp die sinds 1956 verwoestijnd was en vanaf toen geen mensen meer woonden. Dit zou 2 uurtjes rijden zijn, Lüderitz 20 km verder, dus rond half 1 in de middag bakken op het strand. Helaas, helaas was deze planning iets te optimistisch en kwamen we na 7 uur rijden pas aan bij het verlaten dorp, ook wel: Ghosttown. Jammer genoeg was hier ook weer eentoeristischetrekpleister van gemaakt en moest je eigenlijk entree betalen en was het open van 9:00 tot 13:00. Daar sta je dan 2 uur te laat. Maar zo ondeugend als we zijn, zijn we onder de hekken door gegaan het dorp in. Het had echt een beetje eengriezeligesfeer, om tussen en in die verlaten oude huizen te lopen, waar het verf nog semi op de muur zat en zand tot halverwege de muur lag op de onderste verdieping, deuren waren ineens de helft van de grootte. Gelukkig en helaas moesten we daar snel weg, anders zouden we de winkels niet halen in Lüderitz. Er moest namelijk nog wat te drinken, chips en ontbijt aangeschaft worden voor de avond en de enorme terugreis de dag erna. Avondeten deden we dit keer in een heel goedkoop restaurant met een Duitse sfeer (Namibië was namelijk vroeger van Duitsland). Dan hadden we tenminste geen vieze borden en veel troep. Ook weer de laatste nacht was een geweldige slaap spot. Namelijk dit keer aan de zee. Het geluid van de golven liet ons kalm in slaap vallen, want we hadden een lang terug reis achter de rug.

Woensdag 15 uur in de auto gezeten terug naar huis and here we are! Ook weer de terug reis was een geweldig mooie route en terug de grens over verliep weer soepel. De reis was dan wel vermoeiend maar het was alles meer dan waard. Mark en ik zijn er samen mee eens dat dit de meest speciale, mooie, spannende trip ever is geweest tot nu toe. De groep was super! Onwijs gelachen en iedereen genoot van alles even veel. Maar het gaafste vond ik persoonlijk om te zien hoe iedereen elkaar hielp met het opbouwen en afbouwen van de tenten elke dag, maar vooral tijdens het auto ongeluk. Ook iedere stop die we maakte, dat we eindelijk in een 'dorpje' terecht kwamen, ging de ene tanken, ander boodschappen doen, ander water bij vullen, voor het geval dat voorlopig niet meer kon. En het mooie is: we zijn elkaar nog niet eens zat. Want gister avond (donderdag avond) zaten we weer te avondeten met zijn alle bij huize Oliver. En vanavond staat er weer een feestje op de planning in de discotheek Assembly.

Na de lange reis, geslapen als een roos en niet meer wakker geworden tot de wekker ging. Want ja... stage is weer begonnen. Maaaaaaaaaaarrrrrr tegelijk zijn we ook weer een tikkeltje zenuwachtig, want World Cup 2010 South Africa begint over 7 dagen! Het begint echt te leven hier in Kaapstad. We hebben er zin an!!!!

Namibian Kisses and ciao ciao!
Floor & Mark

En ohja, ook goed nieuws voor jullie: over 6 weken zijn we er weer. Wij vinden het dan wat minder, maar we doen ons best.

ain't no mountain high enough!!!

Al weer 14 dagen geleden dat we een verhaal hebben geplaatst! Lijkt veel korter want wat vliegt die tijd hier voorbij! We zitten al op 67% wat betekend dat we nog maar 53 dagen in Kaapstad zitten en dat over precies 16 dagen het WK hier van start gaat! Het WK leeft onder de Zuid Afrikanen nog niet echt! De werkzaamheden zijn nog in volle gang en we vragen ons dagelijks af of alles wel op tijd af gaat komen! Ook al leeft het WK onder de locals nog niet echt, wij als supporters van het beste team van de Wereld, trekken ons daar niets van aan! Onze Oranje hartjes beginnen steeds sneller te kloppen voor het naderende WK! Zo hebben we onze huiskamer voorzien van de nodige oranje vlaggentjes, sjaals, mutsen en andere oranje attributen. Het ziet er gezellig oranje uit in huize Bottinga en Soeters! De komende dagen/weken gaan we samen met wat andere studenten maar eens goed brainstormen over Ludieke oranje acties zodat Kaapstad tijdens het WK weer een beetje van Nederland is!

Door de vele activiteiten die we ondernemen is het updaten van de blog deze week een redelijk zware dobber! Wat hadden we 2 weken geleden ook al weer gedaan? Gelukkig voor mij mag ik deze week gebruik maken van Floor’s notitie boekje waarin al onze avonturen schematisch worden bij gehouden ;)

Laat ik beginnen bij vrijdag 14 Mei! Kernkoppen was in Town. Dit is een bij het grote publiek onbekend, maar in Den Haag is het een zeer gewaardeerde Nederlandse rapgroep. Ze waren in Zuid Afrika om een clip op te nemen en hadden tussen door een aantal optredens weten in te plannen! Zo ook op deze Vrijdag in de Purple Turtle in Longstreet. Ik ben hier samen met 4 vrienden naar toe gegaan. De purple turtle was nou niet echt bepaald druk te noemen, sterker nog er waren intotaal misschien 30 Neder-Hop liefhebbers. Maar met ons vooraan bij het podium ging het helemaal los ;) Na afloop nog even gechilld en een biertje gedaan met onze vrienden van Kernkoppen! Naar eigen zeggen treden ze liever op voor 30 man die helemaal los gaat dan voor 30.000 man die er niets aan vind! Mooi om te horen dat ze het waardeerde dat we er waren!

Floor hoefde niet naar Kernkoppen en die heeft haar avond een andere invulling gegeven! Ze heeft haar avond door gebracht op het terras van Cape to Cube met cocktail in haar ene hand en een dikke sigaar in haar andere hand! Met een paar vrienden heeft ze genoten van een lekker cubaans sfeertje!!

De Tafelberg is een van de trekpleisters van Kaapstad en we rijden er dagelijks langs in onze paarse VW Citi Golf. Het werd dus wel eens tijd dat we deze berg zouden gaan beklimmen! Nouja beklimmen er gaat gewoon een kabelbaan van beneden naar boven! Vanaf de tafelberg heb je echt het mooiste uitzicht over Cape Town. Na lang zoeken hadden we een rustige plek gevonden waar we 2 uur in de zon van het uitzicht hebben genoten! We kwamen helemaal tot rust op 3000 meter hoogte!

Op zaterdag avond werd er een huisfeest georganiseerd door een paar mede studenten! Daar moetsten Floor en ik natuurlijk bij zijn! Het thema was High School maar daar hadden we ons niet aan gehouden! Dat maakte allemaal niets uit en de sfeer zat er weer goed in!

Na de Tafelberg hadden we de smaak te pakken en zondag zijn we de andere bekende berg van Kaapstad gaan beklimmen! Naast de Tafelberg ligt Lions Head! Helaas voor ons is er geen mogelijkheid om met een kabelbaan naar boven te gaan. Samen met een paar andere studenten zijn we om half 5 aan de klim begonnen. We hadden ingeschat om er ongeveer een half uur over te doen, maar dit bleek een veel te strakke planning te zijn! Met behulp van een aantal ladders en touwen waar we de steile stukken mee moesten overbruggen kwamen we uiteindelijk na een uur aan op de top van Lions Head! Wij het stokbrood, chips en drinken uit onze tassen getoverd en toen was het alleen nog maar genieten van het wederom schitterende uitzicht over onze stad, Cape Town! Door onze verkeerde planning werd het alleen al snel donker en dat betekende in het donker naar beneden klimmen! Dit was me weer een avontuur! Na een paar keer een verkeerde afslag genomen te hebben kwamen we na een ruim uur weer bij onze auto aan! Moe en voldaan reden we naar huis en hebben we de avond afgesloten en met film in de bioscoop!

De rest van de week hebben we het rustig aan gedaan! We moeten ook een beetje op ons geld letten want het vliegt hier leterlijk je portomonnee uit! Deze week heeft Floor een week vrij gekregen van haar baas en ben ik zoveel mogelijk thuis gaan werken! Omdat het heel deze 'winter' week mooi weer was tot een graadje of 30 hebben we veel middagen op het strand liggen bakken. En door het mooie weer vonden we het wel weer eens tijd voor een braai! Deze braai vond plaats bij onze buren van High level road! Ik heb een lekker avondje gechild en heel ontspannen aan het weekend begonnen! Floor die kon niet stil zitten en moest na de braai weer de dansvloer onveilig maken in Waiting Room met haar Afrikaanse vrienden.

Ondanks dat het hier nu winter is was het zaterdag echt een warme dag! De thermometer gaf 28 graden aan dus wat kan je nou beter gaan doen dan op zo`n warme dag naar het strand gaan! Na aan ons kleurtje te hebben gewerkt zijn we in de avond de CL-finale gaan kijken tussen Bayern Munchen en Inter! Na de wedstrijd zijn we met een leuke en grote groep gaan stappen. Het was weer eens tijd voor Chavelle!

Zondag had Floor een verjaardag van een huisgenote van ons! Lianne word volgende week 21 en een collega van haar had een verjaardags feestje voor haar georganiseerd in het Grand West Casino! Dit werd op eenuitgebreide, Afrikaanse manier gevierd. Bij een 21ste verjaardag wordt je namelijk naar binnen begeleid met een man aan je arm, een speech van een priester en een speech van ouders. Een uitgebreid buffet en een onwijs, grote, lekkere taart voor mee naar huis. Samen met alle meiden uit het huis is ze hier naar toegeweest! En mag ik nog mee profiteren van die overheerlijke taart. Ik ben deze zondag gaan golfen samen met Jelmer en Roel! Na 99 ballen zonder probleem weg geslagen te hebben kwam de laatste bal! Ik had het in m'n hoofd gehaald om de laatste bal extra ver te slaan. Toen ik de bal met volle kracht weg probeerde te slaan schoot het opeens in m'n rug! Ik heb er nu nog steeds last van dus dat word deze week maar eens een bezoek brengen aan een masseur!

Na het eten zijn we zondag even langs de videotheek gereden om het weekend af te sluiten met een rustige film avond!

Jullie zijn weer helemaal Up-to-date! Ik hoorde dat het in Nederland nu ook lekker weer begint te worden, 24 graden in het vooruitzicht? Ideaal weer om lekker op het terras te zitten denk ik zo!

Thanks for reading!!

Arrividerci x Mark en Floor

We Love South Africa!

Sorry, a little too late! Niet omdat we stil hebben gezeten. We dachten, we wachten een weekje met een verhaal, dan lijkt het tenminste alsof we het druk hebben op werk. Maar natuurlijk hebben wij het drukker in de weekenden dan van maandag tot vrijdag.

Laten we beginnen bij het begin, dus bijKoninginnedag! Nog nooit deze feestdag mogen vieren in Kaapstad, dus verheugde wij er ons dit jaar extra op. Helaas, is het geen feestdag in Zuid-Afrika, dus moesten wij gewoon naar het werk. Zwaar leven hebben we toch! Maaaaaar gelukkig zat Mark deze dag voor één keer op een andere vestiging, waar geen bureau voor hem was en ook geen internet. En hoe goed wij zijn in smoesjes verzinnen, vertelde Mark zijn baas: Thuis heb ik internet en hier niet, waardoor ik hier niet kan werken, mag ik thuis verder. Hoe trots Mark zijn baas was, liet hij Mark naar huis gaan. Toen belde Mark mij dus op: Kan jij ook niet naar huis, dan kan ik je meteen ophalen. 20 Minuten later stond Mark dan voor mijn werk én ik had nog niet durven vragen of ik alweer weg mocht. Nadat ik even naar Mark was gelopen, kwam ik terug op het kantoor en vroeg Lunghi mij wat ik aan het doen was, waarop ik zielig zei: Een vriend van mij hoopte dat ik al klaar was zodat ik meteen mee kan rijden. Lunghi: Oh maar je mag wel weg! En Hoppa, regelrecht naar het strand. Daar lagen we dan voor het eerst op Koninginnedag in de zon, op het strand in onze zwemkleding.

Voor het avond eten hadden we spontaan het idee om alle Nederlanders die wij hier kennen uit te nodigen om een pizza te eten en een biertje te doen, om te verzamelen voordat we naar Rafiki's gingen. In Rafiki's zijn de Afrikanen namelijk zo tof geweest om voor alle Nederlanders Koninginnedag te organiseren. De pre-party was zeer geslaagd, iedereen kwam in het oranje en dit heeft ons wat leuke kliekjes opgeleverd! Vervolgens iedereen in de taxi naar Rafiki's om daar de onwijze drukke en chaotische avond voort te zetten. En ja, we voelde ons thuis tussen de muziek van Frans Bauer en Marco Borsato in een toko volgepropt met Nederlanders.

De ochtend erna was het voor ons beiden even zwaar want we stonden vroeg op. Mark had een voetbal toernooi op de planning staan en ik ging met Garry mee naar 'n verjaardag in Clanwilliam. Voor Mark en de andere jongens was het niet als verwacht. De jongens kwamen namelijk aan in een kleine, armoedige hal, waar 'n toernooi moest plaats vinden. De 2 finale teams waren al duidelijk, want er waren maar 2 teams aanwezig, die van Mark en één ander groepje Afrikanen. Hier zaten zij niet op te wachten, omdat er ook nog 'ns 40 euro voor betaald moest worden en zijn ze vertrokken naar de boulevard om daar zelf een beetje te voetballen. Na het genieten van de zon op het strand en een goeie avondmaal zijn zij met z'n alle weer de tent op zijn kop gaan zetten in Hemisphere. De zondag erna heeft Mark geluncht in Waterfront. Daarna met z'n alle genoten van de zonsondergang, die vanaf Signall Hill prachtig is om te zien. En uiteraard geen goeie week zonder Buena Vista Social Club, dus zijn ze met z'n alle voor Roel zijn verjaardag (onze mede Krugerpark reiziger) daar gaan eten. Daarna wilde mijn grote vriend nog maar 1 ding: zijn bed!!!

Voor mij zag mijn weekend er héél anders uit. Ik ben met Garry en zijn vrienden meegegaan naar een verjaardag in Clanwilliam. Ik verwachtte een gezellige verjaardag, zoals ik die wel vaker heb. Maar geen verjaardag zoals deze. Ik kwam terecht bij een villa met een, hou je vast, een zwembad, 2 jetski's, een boot, 2 quads, eenhelikopteren zelfs een eigen bezinepomp! Dit huis lag 100 meter van een rivier, waar zij hun eigen stukje strand aan hadden, waar niemand anders mocht komen, behalve de buurman. Van al dit speelgoed, mochten wij gebruik maken wat wij wilde (behalve dehelikopternatuurlijk). Dit hebben wij dan ook gedaan. Heel de dag gejetskied en 's nachts quad gereden. Lekker gebraaid en deze dag afgesloten met een kampvuur bij het meer. De mensen waren zo gastvrij dat we allemaal mochten overnachten, logeerbedden genoeg! En de dag erna weer heerlijk heel de dag gevaren met de boot over de rivier, gejetskied en de jongens gewakeboard achter de boot aan. Aan het eind van de middag weer lekker naar huis gegaan, naar mijn grote vriend. En met Mark een film gekeken, waarvan we het einde niet hebben gehaald...

Afgelopen week, hebben we het doordeweeks lekker rustig aan gedaan. Natuurlijk hebben we het wel gezellig gehouden. Zo kwamen Tiemen em Michael maandag bij ons eten en een film kijken, dinsdag zijn we naar Olivers gegaan om daar te eten. Even voor de duidelijkheid, onze huizen worden genoemd naar de straat waarin we wonen. Zo heet ons huis Antrim, die van Michael, Tiemen, Jurjen, Maartje & Lisette: Highlevel. En die van Yannic, Roel, Jelmer, Lucas, Remon, Eelco, Freek & Thijs: Olivers. Huize Olivers heeft namelijk een vrouwtje die voor je wil koken, daarvoor de boodschappen doet en afwast voor 4 euro. Heeeeeel relaxed.

Toen het eenmaal vrijdag was, stond er voor ons een speciaal uitje op de planning. Om 3 uur 's middags gingen we naar de townships. Elke stad hier heeft zijn eigen Township. Daar leeft een extreme armoede tussen een muur, wat zich afschermt van het rijke gedeelte. In de Townships wonen miljoenen mensen die leven in krotjes van 3 bij 3, waar per krotje soms meerdere gezinnen in wonen. Met geluk hebben zijelektriciteiten schoon water. 100% Van deze mensen zijn in aanraking gekomen met drugs, geweld, mishandeling, moord, verkrachting, alcohol en ga maar door met de criminaliteit. Via Remon zijn werk mochten we mee de Townships in en werden we daar hartelijk ontvangen door een optreden van 8 meiden, vervolgens een Rap van een stel jongetjes. Ieder een paar kinderen aan zijn handen en benen, liepen we door de krotjes naar een plek om te braaien. Daar kwam muziek door slechte speakers en begonnen alle kinderen van jong tot oud te dansen. Iedereen had constant kinderen om zich heen, die werkelijk niet van ons af konden blijven. Zij wilden aandacht, knuffelen, op de foto, maar voornamelijk een arm om hun heen. Nadat we de kinderen gedag moesten zeggen, gingen we naar een krot wat als café bedoeld was. Stamp vol, met wat muziek en 1 pooltafel en achter een hek vandaan mocht je drinken kopen. Het assortiment aan drank bestond uit 2 soorten bier. Een cola zat er voor mij dus niet in. Vervolgens gingen wij naar een wat grotere kroeg met betere muziek en een echt bar. Daar ging het dak er af, maar ook daar wilden iedereen met je dansen, met je praten en op de foto. Het leek alsof we beroemd waren. De mensen waren ontzetten aardig en onwijsgeïnteresseerd. We waren heel erg welkom en het enge beeld wat wij eerst bij de townships hadden is compleet veranderd. Veel van de blanke Afrikanen hier praten nog steeds niet tegen zwarte mensen en hebben zelf nog geen idee wat er gaande is in de townships. De apartheid is hier nog veel te groot en dan ben ik trots op een land als Nederland. En zelfs daar vind ik dat het beter kan. De kinderen hebben ons alle kippenvel bezorgd engeïnspireerd! Weer een onwijs mooie en interessante ervaring rijker. Het deed zelfs een beetje pijn dat je dan weer thuis komt in een mooi, groot huis en het eerste wat we deden was een warme douche nemen en doken we in ons tweepersoonsbed, denkend aan die kleine kinderen die het koud hadden en moe waren....

De ervaring van vrijdag moeten we van ons af zetten en van leren. Want voor zaterdag gingen we met een groep van 13 Nederlanders naar Stellenbosch. Dit is een leuke stad 40 minuten met de auto van Kaapstad vandaan. Hier zijn heel veel wijnproeverijen en leuke uitgaansgelegenheden. We gingen meteen door naar Waterfort Estate, om daar wijn te proeven. Mark en ik deden onze best om gezellig mee te doen, maar toen de rooie wijn kwam vertrokken onze gezichten. We doen onze best om wijn lekker te vinden zodat we in de toekomst gezellig met onze ouders een wijntje kunnen doen. Misschien wil het met wit nog lukken, maar rode wijn geven wij op! Wie weet, ooit nog 'ns. Hierna bezochten we nog één wijnproeverij met een adembenemend uitzicht over een vallei aan gebergte en wijnlanden. Mark hield stug vol en deed deze wijnproeverij mee, ik had opgegeven en ging aan de cola.

Na het proeven van wijn, zijn we de spullen gaan droppen in onze kamer voor 11 personen bijbackpackeriKhaya enuit etengegaan bij Java. Heerlijk en gezellig gegeten! Uiteraard moesten we ons daarna nog even mooi maken voor het nachtleven. Ook in Stellenbosch breken wij de tent af, want iedereen was weer in de juiste feeststemming en we danste tot we niet meer konden. Beetje jammer dat we rond 10 uur moesten uitchecken opMoederdag. Licht in ons hoofd gingen we één voor één douchen en op zoek naar een café om te lunchen. Gelukkig weer snel terug naar huis, want we waren werkelijk bekaf!

Thuis hebben Mark en ik lekker op de bank gezeten, filmpje gekeken en ons verwend met een vette hap van de MacDonalds. Terug denkend aan het mooie weekend wat we weer gehad hebben!

Omdat het gisteren Moederdag was gaan de kusjes, knuffels en groetjes dit keer uit naar alleMoeders. Vooral naar die van ons natuurlijk !!

Leuk dat jullie allemaal ons verhaal weer lezen, ik hoop niet dat ie nu te lang was!Hele Dikke Kus xx. Groetjes uit het o-zo-mooie Zuid-Afrika!

Weer met beide benen op de grond!!!

Floor had vorige week al een kleine hint gegeven op de blog over de planning van het afgelopen weekend! Het zou elke bergtop te boven gaan stijgen! Dit hebben we letterlijk gedaan maar laten we niet op de zaken vooruit gaan lopen! Ik moet natuurlijk beginnen bij het begin!

So what have we done on Thursday night? De trouwe lezers van onze blog zouden het al moeten kunnen raden! Het was weer tijd voor een avondje Jades! In de Jades zijn eigenlijk alleen mooie single vrouwen welkom. Voor floor geen problemen aan de deur dus, ik daarin tegen kan me elke week weer opmaken voor een half uurtje chille en wachten voor de deur! Deze week heb ik de oplossing gevonden voor dit toch wel vervelende half uurtje. Na een goed gesprek met de portier en een goude handdruk van 60 rand (omgerekend 6 euro) ben ik tot het einde van mijn stage verzekerd van, hoe ik het graag noem, een VIP behandeling aan de deur! Geen half uur buiten wachten meer voor mij dus! Wat je met 6 euro allemaal niet kan bereiken hier!! De avond zelf was weer zoals elke week heel goed geslaagd!

Thank god it’s Friday! Ons wekelijkse motto! Het was al weer veel te lang geleden dat we gebraaid hadden dus wij naar onze zo-goed-als buren van High level road voor een braai en de nodige biertjes. Na wat overleggen kwamen we tot de conclusie dat we weer eens een nieuwe club wilden ontdekken! De meeste stemmen gingen naar Saint Yves in Campsbay! Nog geen uurtje verder stonden we in Saint Yves die van af nu bij ons bekend staat als de dronken-meiden-zoenen-elkaar-in-korte-jurkjes club. We hebben het hier niet zo lang vol gehouden want naast deze dronken meiden waren wij de enige in deze toch wel mooie club! Dus 2 taxi’s gebeld en ons laten afzetten in het vertrouwde en altijd druke Long Street! Daar was de keuze snel gemaakt: Dubliner de locale Ierse pub! Een paar uurtjes verder was het alweer tijd om naar huis te gaan! Taxi in met Tiemen, Floor, Yannic, Roel en Micheal. Bij het instappen werd Tiemen lastig gevallen door een nogal onguur type! Na wat duwen en trekken zat Tiemen in de Taxi en toen kwam het: Jongens ik ben me telefoon kwijt! Je raad het wel die is nooit meer terug gevonden! Ook het straattuig van Longstreet is nu dus mobiel bereikbaar!

Zitten we in Kaapstad wat naar ons mening één van de mooiste steden van de wereld is en dan mis je stiekem toch die Oer-Hollandse dingen zoals kaas, stroopwafels, kroketten en bitterballen! Na wat rond vragen zijn Floor en ik er achter gekomen dat we deze lekkernijen helemaal niet hoeven te missen. Op nog geen 15 min van ons huis is er elke zaterdag morgen in de Old Biscuit Mill een grote markt! Hier hebben we ons vol gepropt met broodjes kroket, poffertjes en pizza! Toen was er geen plekje meer over dus we moeten zeker nog een keer terug om ons te goed te doen aan bitterballen, stroopwafels en kaas! Weer een reden minder om terug naar Nederland te gaan! Zo blijven er weinig over ;)

We hadden met een groep andere studenten afgesproken om naar het strand te gaan dus na dit toch wel speciale ontbijt zijn we op het Clifton strand gaan liggen! Ook al is het hier nu winter, de thermometer gaf toch een ruime 25 graden aan, Lekker!! Na dit ontspannen dagje strand had ik zin om te koken! Mijn specialiteit is toch wel de garnalen wokschotel. Samen met de andere ‘’chefkok’’ Michael hebben we na een klein uurtje een best prima maaltijd op de tafel kunnen zetten! Na het eten zijn we nog even gaan chillen in een ander studentenhuis. Uiteindelijk zijn we vroeg gaan slapen.

Zondag 25 april 2010 is een dag die wij niet snel meer gaan vergeten! We zijn opgestaan om 7 uur en richting Melkbos gereden! Samen met een aantal huisgenoten zaten we gespannen in de auto! We wisten namelijk dat we over een paar uurtjes op 3 km hoogte uit een vliegtuig zouden gaan springen! We hadden om half 9 een afspraak om te gaan SKYDIVEN!!!!!! Daar aangekomen stond ons vliegtuigje al klaar! Na een korte instructie van 1 min was het zover en waren Floor en ik de eerste die zich mochten klaar maken om het vliegtuig in te stappen! Zenuwachtig liepen we achter onze instructeur aan en stapten we in het vliegtuig! Het was echt een schitterende dag met een helder blauwe lucht en volle zon! Vanuit het vliegtuig hadden we een schitterende view over de Kaapstad, de Tafelberg, Lionshead en Robben Island!

Na een vlucht van ongeveer 20 min waren we op een hoogte van 3 km aangekomen! We moesten onze bril opzetten en we werden vast gemaakt aan onze instructeur! De deur van het vliegtuig werd opgemaakt en de wind kwam als een gek naar binnen! Nu was het toch echt zover en was geen weg meer terug! Floor was de gelukkige om als eerste het vliegtuig te mogen verlaten! Ze kroop samen met haar instructeur richting de deur die open stond en toen ging het allemaal heel snel!!! 3,2,1 weg was Floor! Ik probeerde haar vanuit het vliegtuig nog te volgen maar was haar al snel kwijt! Toen was het mijn beurt om te springen! Bij de deur aangekomen moest je eerst je voeten buiten het vliegtuig plaatsen. Dan is het aftellen: 3,2,1 Shut up ‘nd Jump!!!!!!!! WHAAAAAAAAAAAA.

Wat voor gevoel je dan heb is echt onbeschrijflijk. Je hebt een vrije val van 35 seconden waarin je een snelheid bereikt van ongeveer 200 km per uur! Na deze vrije val wordt de parachute open getrokken wat voelt alsof je een noodstop maakt. Dan is het nog 4 min genieten van het mooie uitzicht en mochten we de parachute zelf besturen! Je kon kurkentrekkers maken en naar links en rechts sturen! Best makkelijk eigenlijk!! Toen kwam de landing! Floor was heel soepel op haar benen geland, ik daarintegen schoof 3 meter met m'n kont door het zand voordat we tot stilstand kwamen! What does it matter!! We staan weer met beide benen op de grond!! We proberen snel wat foto’s van onze jump te plaatsen!! Met de grootste glimlach die we ooit hebben gehad zijn we vervolgens voldaan naar het strand gereden! Dit keer is het Llandudno beach geworden!

Maandag was het weekend dan welliswaar over maar zo voelde het niet! We hadden kaartjes voor een feest van Goldfish! Goldfish is een Zuid-Afrikaans DJ duo die hard op weg is om de wereld te veroveren met hun muziek! Dit feestje begon alleen al om 3 uur s’middags wat betekende dat we maar een halve dag konden werken! Wat jammer nou!! Het feest van Goldfish was in Moyo. Dit is een heel speciaal restaurant waar je buiten in boomhutten kan eten! De organisatoren van het feest hebben echt de best mogelijke locatie uitgekozen! Wat een sfeer! Rond een uurtje of 4 kwamen we aan in Moyo, we hebben toen met onze huisgenoten een drankje gedaan op het terras! Rond 6 uur was het etenstijd! We hadden met het huis een eigen tafel gereserveerd en er was een lopend buffet! Na 4 keer opscheppen zit je op een gegeven moment toch wel eens vol en dat was dan ook het teken om naar de dansvloer te gaan! Het leek wel of alle Nederlandse studenten aanwezig waren op dit mooie feestje! We draaien de laatste tijd in de auto ook alleen maar Goldfish! We kunnen er geen genoeg van krijgen.... We want more!!!

Als je tot 2 uur op een feest staat kan er de volgende dag natuurlijk niet gewerkt worden! Het kwam ons dan ook goed uit dat er een public holiday was gepland, Freedom day!! Deze dag stond in het teken van chillen en bij komen van de avond ervoor! Dat hadden we wel even nodig!

Skydiven kunnen we nu iedergeval van onze To-Do list af strepen!!! Op naar het volgende avontuur

Keep in touch..

Arrividerci x Mark en Floor

Afrikanen weten niet wat winter is!

Goeie Morra Nederland! Ik heb begrepen dat de dagen in Kikkerland ook steeds warmer worden, bloemetjes beginnen te groeien en de mensen worden vrolijker, dusja jullie heel veel meer jaloers maken over ons weer zit er niet meer in. Jammer!

Aangezien we vorige week een beetje vertraging opliepen met ons verhaal, kan ik lekker meteen bij donderdag beginnen. Na een weer een volle dag 'hard' werken hadden we na een stevige maaltijd wel weer een avondje stappen in Jades verdient. Dit was uiteraard weerberengezellig, want in de loop van de weken ga je steeds meer dezelfde gezichten zien en herkennen. Deze avond mochten we het niet te laat maken, want vrijdag moesten we uiteraard weer aan de bak. Vrijdag werd voor Mark gewoon een volle dag werken en ik mocht van Lunghi lekker op het strand uitwaaien met gezelschap van Elaine en nog wat gasten.

In de avond splitste onze wegen weer na het eten, want Mark en vele andere Nederlandse studenten gingen naar een huis feestje in Tableview. En ik had een electro feestje in Durbanville. Bij het feestje van Mark werd het complete chaos. Een typisch huisfeestje die iedereen wil meemaken, zolang het maar niet in je eigen huis gebeurd. Want na een paar drankjes werden mensen in het zwembad geduwd, opgesloten in de badkamer (waar vervolgens de deur voor opengebroken moest worden), sigaretjes op de banken en drank overal. Één grote plak paradijs dus. Dit zijn de mooie feestje, zo wil je ze hebben! Eigenlijk had ik dit feestje niet mogen missen, toen ik het zo hoorde, maarja helaas er komt wel weer een nieuwe. En gelukkig heb ik het ook heel leuk gehad. Ik ben met wat mensen, die ik laatst heb leren kennen en die hier wonen, naar een feest gegaan in Durbanville. Eerst toen ik aankwam, vroeg ik me af: waar ben ik beland? Het was een redelijke paupertent en geen electrofeest die wij gewend zijn. Maar toen eenmaal de main-DJ begon te draaien, brak de hele tent los. Iedereen ging uit zijn dak én ook ik raakte in mijn element. De sfeer was top!!

Zaterdag was het weer een heerlijke dag en hadden we dezelfde state of mind: uitrusten op het strand. Ook dit hebben Mark en ik niet samen gedeeld, want Mark was lekker gaan chillen en lunchen bij Big Bay met Elaine en ik was nog met die gasten van de avond ervoor naar een Wakeboard Promo in Campsbay. Nu hadden Mark en ik elkaar wel weer genoeg gemist, dus ben ik na een powernap een heerlijk broodje met zalm en kruidenkaas voor ons gaan maken. Dit onder genot van een frisje en het maken van plannen voor zaterdagavond.

In eerste instantie wilde we graag stappen in Stellenbosch. Dit is toch nog even een uurtje rijden, dus waren niet heel veel mensen van de partij. Uiteindelijk was dit alleen maar goed, want na een bierspel bij andere Nederlanders thuis zijn we met z'n 15e beland in Hemisphere. Om weer even jullie geheugen op te frissen: dit was die discotheek op de 31ste verdieping met prachtig uitzicht over Kaapstad in nightlife. Iedereen was in een onwijs goeie stemming en iedereen had overduidelijk zijn dans schoenen aan, want we hebben werkelijk de tent op zijn kop gezet. Daarna nog een kleine after-party tot een uurtje of 6 bij andere thuis en vervolgens lekker gaan tukken. Ik denk wel dat we mogen zeggen dat we Mark zijn verjaardag dus nog goed gevierd hebben!

Voor zondag hadden we namelijk een braai als lunch op de planning staan. Dit viel voor ons eventjes zwaar, want na 4 uur slapen moesten we echt onze bed uit. Deze braai stond namelijk gepland om 1 uur in Franschhoek. Franschhoek bestaat merendeeld uit wijnvelden tussen prachtige bergen in, 50 minuutjes rijden van Kaapstad. Na een lekker douche als wake-up call stapte we weer in onze chico om dus weer even te touren. Eenmaal in Franschhoek waren we op zoek naar de Grande Provence. Dit was een groot terrein wat bestond uit wijnvelden van Sauvignon Blanc, een kunstgallerij, wijnfabriek, restaurant, bar, hotel en een huis van de eigenaar. Hier werken 2 meiden die mijn huisgenoten kennen van de hotelschool. Zij mochten een Dutch Pride Braai organiseren in het huis van Alex, de eigenaar, waar wij allemaal deel van mochten maken. Dit was absolute en uitermate luxe! Een paradijs van prachtige natuur en design. Kijk even op deze site: www.grandeprovence.co.za zodat jullie een beter beeld kunnen krijgen. Het huis van Alex was echt ontzettend gaaf en leek net een kunst atellier. Daar werden wij ontvangen met een wijntje uit zijn eigen wijnvelden bij zijn 'bescheiden' tuinhuisje. Toen stelde hij voor om naar het gastenverblijf (een losstaand huis, wat wel van hem privé was) te gaan waar een overheerlijk buffet klaarstond. Eerst gaf hij nog een speech en vertelde hij dat dit zijn kleinste estate was, wat hij had opgezet. Zo heeft hij er namelijk meerdere over verschillende plekken in de wereld. Als voorbeeld één in Nieuw-Zeeland waar Maxima en Alexander op huwelijksreis zijn geweest en waar Pieter van Vollenhoven en Beatrix ook allemaal over de vloer zijn geweest. Ik denk dat het nu wel duidelijk is voor jullie in wat voor luxe wij beland waren. We keken onze ogen uit en we genoten enorm. Rond een uurtje of half 6 stapte wij weer in onze, wat minder luxe Chico terug naar huis.

Deze zondag moesten we natuurlijk weer sfeervol afsluiten dus zijn we met z'n 5e (met Maarten, Barry en Steffie) nog een klein hapje gaan doen in Buena Vista Social Café. Na de Burrito Con Carne en Nacho's zijn we met zijn 5e een film gaan huren en gaan crashen op de bank. Uiteindelijk trokken onze ogen het niet meer en waren de films toch slecht dus zijn we maar gaan slapen.

Zo was er weer een einde gekomen aan een mooi weekend. Mooi qua gezelligheid en feestjes én zweer mooi qua weer. De Afrikanen hebben het nu over winter en lopen zelfs met dikke jassen aan. Ook als wij nog met bikini en zwembroek op het strand liggen, lijkt het alsof wij achterlijk zijn. Dat komt omdat wij het gewoon nog bloed heet vinden!! Wij zijn de lokale bevolking dus behoorlijk watjes gaan vinden, want zij weten werkelijk niet wat winter is!

Bij deze sluit ik het hier weer af en hebben we weer een fantastisch weekend op de planning staan. Maar dat hou ik nog even geheim en laat ik jullie in spanning zitten! Maar geloof me: aanstaand weekend zal het iedere bergtop te boven stijgen.

Afrikaanse kusjes van Floor en Mark!!

Long Time No See!!

Of in dit geval het is al weer veel te lang geleden dat wij iets van ons hebben laten horen. Betekent dit dat we niets hebben gedaan de afgelopen tijd? Absoluut niet! Ik ga jullie weer helemaal up-to-date brengen van onze verrichtingen in deze o-zo-mooie stad!

Vorige week woensdag, de dag na onze 6 daagse vakantie, mochten we weer beginnen met werken! Ik had me voorbereid op een lange en zware dag! Totdat ik een telefoontje van me grote vriendin Floor kreeg! Ze had last van haar kies en ze had om 1 uur een afspraak bij de tandarts gemaakt! Ik ben de vervelendste niet en besloot om ‘’gezellig’’ met haar mee te gaan! Zo was de eerste werkdag na onze trip nog best relaxt! Voor floor was het allemaal wat minder gezellig! Ze kreeg te horen dat ze een groot gat in haar verstandskies had. Er was maar 1 oplossing, haar verstandskies moest eruit! Ze kreeg een hele lading pillen tegen de pijn en de ontsteking voorgeschreven waaronder; antibiotica, pijnstillers en een maagbeschermer! Deze pillen moest ze 3 maal daags innemen. Floor was ondertussen wel gewend aan het innemen van pillen want de laatste dagen slikte ze tussen de 6 tot 10 paracetemol per dag! Maandag 12 April mag ze weer plaats nemen in de tandartsstoel, dan wordt haar verstandskies getrokken!

Als je pas op donderdag echt begint met werken gaat de week, heel logisch, lekker snel. Donderdag avond zijn we naar Jades geweest en vrijdag avond hebben we niet samen doorgebracht! Floor ging met de vrouwen uit ons huis naar Cape to Cuba voor een cocktail en is later nog beland in de Bang Bang. De mannenavond was deze vrijdag avond in de Chavelle. Wel waren we allebei lekker laat thuis. Gelukkig denken we allebei het zelfde over een vrije zaterdag! Die moet je gebruiken om uit te slapen!

We hebben het er dan ook van genomen en zijn pas rond 12 uur opgestaan! Het was weer een schitterende dag in Kaapstad! Een heldere en strak blauwe lucht met een temparatuurtje van 28 tot 30 graden! Prima dag om naar het strand te gaan dachten wij zo! Zo gezegd zo gedaan, om 1 uur lagen we op Big Bay! Nadat we laat terug waren van ons dagje strand zijn we die avond een sappie gaan doen (oke, misschien ook wel een biertje) in Rafiki's! Hierna de avond weer afgesloten in de Jades.

Zondag was weer een SUPER mooie dag dus waarom niet weer naar Big Bay? Daar kwamen we Yannic en nog twee huisgenoten van hem tegen die het op de planning hadden staan om te gaan surfen! Een huisgenoot van Yannic had een canon camera met een dikke sigma lens! Voor floor is het al een aantal jaar een grote wens om een fotografie cursus te gaan doen en zo’n camera te kopen! Toen ik hem die camera uit zijn tas zag halen wist ik al genoeg! Floor gaat niet meer surfen! Nog geen seconde later kwam ze dan ook al met de vraag: Mag ik een paar foto’s maken met je camera? Dit mocht en 3 uur later en heel veel foto’s verder stond ze met een grote grijns op haar gezicht ons op te wachten! Omdat de surfdude’s moe waren van het surfen heeft de fotografe ons naar het huis van Yannic gereden. Daar zijn we gaan Braaien en heb ik het laatste biertje van dat weekend gedronken!

Maandag 12 April: D-day voor Floor! Zenuwachtig en gespannen stond Floortje om half 7 op. Floor had pas om 3 uur een afspraak had bij de tandarts maar omdat we ons visum konden ophalen besloten we dat hiervoor maar in te plannen. Zo soepel als het ophalen van ons visum ging zo stroef verliep het trekken van Floor der verstandskies! Ze was zoals de tandarts het noemde een apart geval! Zonder al te veel in details te treden betekende dit dat ze onder het mes moest. Gelukkig voor Floor kon ze gelijk geholpen worden.

Toen was het alweer dinsdag en vanaf nu gaat Floor zonder verstandskies door het leven. Ze had nog 2 vrije dagen gekregen om bij te komen van dit toch wel heel vervelende avontuur. Ze moet de komende dagen antibiotica blijven slikken maar de pijn is al een stuk minder dan voor haar operatie! Gelukkig maar!

Toen ik woensdag wakker werd besefte ik me opeens dat het 14 April was! Mijn verjaardag! Ik ben alweer 22 jaar en dit mag ik gewoon in Kaapstad vieren! Wat een lucky bastard ben ik toch! Floortje was ook vrij, al was het om een wat minder feestelijke reden! We zijn naar het mooiste strand van Kaapstad geweest, Llandudno beach! Wel een heel raar gevoel om voor het eerst in mijn leven naar het strand te gaan op me verjaardag! Ik moet zeggen dit bevalt me prima!

De avond planning was eigenlijk best rustig voor een verjaardag. Ik ben uiteten gegaan in het Buena Vista social cafe met Floor, Elaine, Bart en Frank. Heel chill met cubaanse live muziek op de achtergrond. Nadat we lekker hebben gegeten zijn we een potje gaan pokeren! Helaas niet gewonnen maar was wel gezellig! Dat was het dan mijn verjaardag! Komend weekend ga ik het nog goed vieren! Bij deze wil ik ook nog iedereen bedanken voor de felicitaties via hyves, facebook en telefoon.

Nu zit ik weer op stage te msn’en met floor over de planning van komend weekend! Wat gaan we nu weer eens doen??

Keep in touch!!

Ciaoooooo Mark en Floor

Ps: Deze week vroeg Floor mij een extra dikke en speciale kus te geven aan opa Jan en dr lieve oma Riet!!

A Weekend Full of Wilderness 'nd Awareness!

Het komt bij ons toch niet vaak voor, maar ja ja: Woensdag avond 31 maart zijn we vroeg naar bed gegaan, omdat we donderdag ochtend 5 uur ons bed uit moesten om het vliegtuig te halen naar Johannesburg. En zo simpel als dat we denken, zorgen wij dat we 6 uur aankomen op het vliegveld, terwijl de vlucht 10 voor half 7 gaat. Bij het inchecken werden de mensen achter de balie dus behoorlijk chagrijnig, doordat wij zo laat waren en konden zij niet garanderen dat onze bagage dezelfde vlucht mee zou gaan. Wij moesten rennen naar de gate en tijdens het rennen werd voor het eerst onze namen omgeroepen dat we de vlucht vertraagde. Op dat zelfde moment kwamen we aan bij de gate en konden we nog instappen. Echt kiele kiele!! Maar na 2 uur veilig in de lucht te hebben gevlogen, kwamen we aan in Johannesburg. En het enige waar wij ons zorgen over maakten was onze bagage. We lachten ons kapot toen we zagen dat onze koffers het eerste over de loopband kwamen. Tsjaaa wat er als laatste ingaat, komt er als eerste uit.

Daar op de airport naar Carrent Frifty gegaan om onze Nissan op te halen. Vervolgens door Johannesburg gereden. De planning voor de eerste dag (dus donderdag) stond nog niet helemaal vast, maar al gauw wisten we dat we niet langer in Johannesburg wilden blijven. Door het slechte weer, zag heel de stad er grauw en vies uit en was er niets moois aan. We reden dus maar meteen door naar Mozambique! Dit stond namelijk op onze eventuele 'To-Do-List'. Tijdens onze gezellige roadtrip met Roel en Yannic erbij, verheugden we ons extreem op dit land. Waar we ons even op verkeken hadden, is dat hier geen open grenzen zijn zoals Europa dat heeft. Half 5 begon operatie Visum! Deze operatie begon met een kneiter lange rij aan auto's. Eenmaal aangekomen bij de officiële grens, moesten we daar de auto parkeren en uitstappen om naar een loket te lopen. Daar moesten we eerst een stempel krijgen in ons paspoort en op de papieren van de huur auto. Deze stempel zei: Zuid-Afrika verlaten. Uiteraard was dit pas het begin. Daarna moesten we namelijk doorrijden naar het volgende loket. Daar stond een man in een geel hestje ons op te wachten, die zijn hulp aan bood. Wij super blij met zijn hulp, want zonder hem hadden we het niet geweten. Bij dit loket moesten we namelijk in de rij staan om een visum te kopen voor Mozambique, na wat papierwerk hebben ingevuld en ingeleverd hebben we dik een uur staan wachten tot we onze paspoorten weer terug kregen. In dat uur ook gewacht op toestemming om met de auto Mozambique te betreden. Na al dit gezeik, mochten we dan eindelijk na 3 uur weer de auto in, om eindelijk Mozambique te betreden. Maar natuurlijk: Zo makkelijk was dat niet. Onze vriendelijke vriend in het gele hestje wat ons hielp, sloeg om naar de wat minder vriendelijke vriend en nam niet genoegen met onze tip van 40 rand. Deze knakker vertelde ons dat hij met zijn corrupte chef in uniform een afspraak had van 100 rand. En toen wij vroegen om met die chef in uniform te praten, werden we tegengehouden door onze vriend in geel hestje. Wij hadden compleet genoeg van alle chaos op de grens, dus gaven we hem 100 rand + die 40 die hij al had. En zijn eindelijk vertrokken. Dit was een typische T.I.A* Situatie. Deze 3 uur van chaos, file, geld, rijen bij het loketje, chagrijnige en stinkende mensen en een lugubere sfeer heeft ons dan weer wel een hele gave visum in ons paspoort opgeleverd: República De Moçambique, Movimento de Entrada e de Saída.

Eenmaal in Mozambique was er nog steeds geen zekerheid. Het was namelijk inmiddels donker, geen idee waar we waren en heen moesten, geen straatverlichting, midden in de soort van krotten wijken, benzine was bij het rode streepje, geen idee wanneer de eerst volgende tank zou komen én last but not least: we hadden nog geen slaapplek. Rond een uurtje of 10 hadden we eindelijk het centrum van Maputo (hoofdstad van Mozambique) bereikt en een slaapplek gevonden. Hele leuke lodge met een Marrokaanse stijl, zwembadje erbij en lekker ontbijt. Nadat de jongens een duik hadden genomen in het zwembad en het verdiend hadden een biertje te drinken, zijn we een restaurantje op gaan zoeken. Omdat we onze ogen haast niet meer konden open houden, zijn we om 12 uur maar gaan slapen. En dat deden we!! Als een roosje!!

De volgende vroege ochtend na een lekker ontbijt weer de auto in gestapt. Omdat we nog niet precies wisten waar we waren en waar we moesten zijn in Mozambique voor de hotspots. Zijn we maar gewoon gaan rijden, het weer was toch niet mooi dus even naar het strand zat er niet in. Dit was tot nu toe één van de meest indrukwekkende ritjes. We reden door wijken die we alleen nog maar op Discovery hadden gezien. Ik probeer voor jullie het juiste beeld te beschrijven, onverharde wegen, spelende kinderen op straat op blote voeten en armoedige kleding, moeders hun kindjes wassen in een teil onder een boom met geiten los lopend erom heen. En ga zo maar door. Dit zijn gebieden die hulp nodig hebben voor medicijnen en educatie voor de kinderen. Wij alle 4 waren er stil van. Nog nooit eerder zoveel besef gehad van wat wij wél hebben en hoe gelukkig wij moeten zijn! Dat wij van geluk mogen spreken in wat voor omgeving wij terecht zijn gekomen.

Na deze indrukwekkende tocht zijn we onze trip voort gaan zetten richting Phalaborwa. Daar stonden 4 bedden ons op te wachten en wat cocktails aan de bar in de lodge: Sefapana. Dit lag 1 km van de ingang van het Krugerpark vandaan. Maar uiteraard was het niet mogelijk om Mozambique anders te verlaten dan te betreden. Dus moesten we ons weer uitschrijven uit Mozambique en opnieuw inschrijven in Zuid-Afrika. Dit leverde weer wat stempels op, maar gelukkig kostte het dit keer geen geld, want een visum voor Zuid-Afrika hadden we al. Dit verliep allemaal heel soepel en duurde het slechts 50 minuten. Joepie de Poepie! De weg naar Phalaborwa reed, godzijdank, lekker door. Eindelijk aangekomen bij Sefapana, wisten we allemaal dat we toe waren aan een cocktail. Jammer genoeg was deze barman zo traag als een schildpad, maar de cocktails maakte het goed. Sowieso vermaakten wij ons prima, door de Afrikaanse sfeer en het moment van rust. Toch weer vroeg ons nestje in, want het Krugerpark laat per ingang maar 500 auto's naar binnen. Zeker nu hetPasenwas, raadde dereceptionisteons aan om al 5 uur voor het park te staan. Dus dat deden we!

Half 5 dat gebler van die wekker (niet ons favoriete geluidje), 5 uur bij de receptie om ons ontbijtpakketje op te halen, 10 over 5 in de rij voor het Krugerpark. Wij waren de 4e auto. Kwart voor 5 opstaan had dus ookgekund!!! Eenmaal in het park begon onze buik een beetje te kriebelen, want de jacht begon. Er is 1 verharde weg, die vertakkingen heeft van onverharde wegen. Sommige mag je niet op (alleen voor afgehuurde safari-tours) en de andere wegen waren voor iedereen. Wij uiteraard zoveel mogelijk off-road. Scheuren met die huur auto door plassen, modder en over heuvels. Ja ja, dat vonden de mannen leuk hoor. Ik uiteindelijk stiekem ook wel. Maar goed even over de dieren, ik kan bij ieder dier zeggen hoe geweldig het was, maar hier komt even een lijstje van wat we gezien hebben. Daar gaan we:

• Olifanten
• Giraffe
• Zebra's
• Nijlpaarden
• Krokodillen
• Leeuwen
• Cheeta's
• Gnoes
• Luipaarden
• Impala's
• Buffels
• Aasgieren
• Struisvogels
• Hyena's
• Schildpadden
• Bavianen
• Slangen
• Stokstaartjes
• Kudu's
• Wrattenzwijnen
• Struisvogels (alles wat we gegeten hebben dus)
• En nog veel meer hert- en vogelachtige en insecten enzo

Mother Nature Rocks!!

Een saai weekend bestaat hier volgengs mij niet! Elke week start er op vrijdag, om 5 uur een korte vakantie van 2 dagen. Voor we het weten is het dan alweer maandag en kijken we weer uit naar de volgende vakantie!

Ook dit weekend hebben we ons weer goed weten te vermaken. Vrijdag avond zijn we gaan stappen in Assembly . Wat een verschrikkelijke tent is dat zeg! De doorsnee bezoeker had een kale kop of hanen kam, zat onder de piercings & tatoes en om het af te maken droegen ze bijna allemaal een te kleine en veel te strakke broek. In combinatie met de muziek die werd gedraaid (iets wat lijkt op Drum & Base maar wat het dan toch weer net niet is) zorgde ervoor dat we ons hier niet echt thuis voelde. Uiteindelijk toch nog een half uur vol weten te houden. Uiteindelijk zijn we beland in de Fiction. Dit was wel een prima tent en hier hebben we dan ook de avond afgesloten!

Zaterdag ging mijn wekker al om half 8. Ik had een afspraak met Frank om te gaan duiken. Hij is een van de weinige mensen hier die ook een duikbrevet heeft. Na een uurtje rijden kwamen we aan bij Simons Town. Het was alweer meer dan een jaar geleden dat ik had gedoken dus het leek me wel zo verstandig om met een instructeur te gaan duiken. Uiteindelijk hebben we twee duiken van 45 minuten gemaak. Veel vissen heb ik niet gezien wel veel mooie onderwater planten en veel zeesterren en zee-egels. Het was echt leuk om weer eens te duiken!

Wat was ik blij dat ik geen haaien heb gezien! Een andere groep die na ons ging duiken hadden namelijk wél een haai van 3 meter gezien. Na het duiken vertelde de instructeur ook nog dat er ongeveer 2 maanden geleden aan het zelfde strand een snorkelaar volledig was opgegeten door een haai! Ik had toen alweer genoeg gehoord: Been there, done that! Ik ga niet nog een keer duiken!

Floor had een keer een hele andere dag indeling. Ik heb de financiën deze maand aan haar overgelaten en ze stond dus om 10 uur bij de ABSA Bank om de huur van de auto te betalen. Daarna is ze met Elaine, Rosa en Silvana naar Clifton Beach geweest. Ik had alleen het mooie weer meegenomen naar Simons Town. Want echt lekker was het dus niet op het Clifton Beach. Uiteindelijk heeft ze het na de 2^de regenbui maar opgegeven en is ze weer naar huis gegaan.

Na een powernap en een snelle hap zijn we met een groep van 12 man gaan stappen. De eerste tent die op het programma stond was de ‘Bang Bang’. Dit is een kleine discotheek in het centrum van Kaapstad. Leuke club met goeie muziek maar heel druk was het hier niet, dus we besloten na een paar drankjes om ons geluk ergens anders te zoeken. Uiteindelijk zijn we in Vaude Ville beland. Dit was een goede keuze. Dit is echt de mooiste discotheek waar we tot nu toe zijn geweest. Voordat we na binnen gingen hadden we nog een paar gratis VIP kaartjes op de kop weten te tikken! Niet dat we er veel aan hebben gehad, maar was toch best leuk!

Toen was de laatste 'Vakantie dag' alweer aangebroken. We hadden met de mensen van de avond ervoor afgesproken dat we bij mooi weer naar Cristal Pools zouden gaan. Toen we s´morgens wakker werden was het weer echt geweldig. Dus zijn we met z'n alle in de auto gestapt en gaan rijden. Bij Gordan's Bay is er echt een schitterende wandel route door de bergen die leidt naar 2 natuurlijke pools: Crystal Pools. Je kan in die pools zwemmen, van 12 meter hoge rotsen afspringen en genieten van de geluiden van de watervallen! We hebben hier heel de dag doorgebracht. Wat een leven!

Nu zijn we aan het aftellen naar onze volgende echte vakantie. We gaan namelijk met 2 vrienden, Yannic en Roel, een trip maken naar het Kruger Park. Hier kunnen we het echte afrika gaan ontdekken en hopen we olifanten, leeuwen en giraffen te gaan zien! In totaal hebben we hier 6 dagen de tijd voor.We vliegen donderdag ochtend naar Johannesburg en komen dinsdag avond weer terug! De malaria pillen zijn al ingenomen dus we zijn er helemaal klaar voor!

Ik beloof bij deze dat het volgende verhaal echt genieten wordt ;)

Ciao Mark en Floor